Nou doei!!!!

Ready to go

Laatste, laatste, laatste en laatste zijn nu echt bijna achter de rug en ik ben er klaar voor (mede mogelijk gemaakt door mams en mariekie). Lique en Ronald hebben genóten van de landing en zitten al aan de cocktails dus ik moet opschieten. M’n tas is gepakt en… tja wat en?

Laatste laatste laatste laatste laatste, etc.

Al sinds mijn kindertijd kan ik er niet tegen. Voorbij. Laatste. Tranen met tuiten heb ik gehuild in mijn bed als mijn verjaardag voorbij was. Voorbij. Als er afscheid van iemand of iets aan zit te komen dan plaats ik acuut overal het woordje laatste voor. Geloof me, dan wordt zelfs het laatste slokje van je cola een drama. Deze week was er een heleboel laatste. Dus een heleboel drama. Hoewel ik nog niet (in m’n bed..) heb gehuild, ben ik weer vreselijk in de laatste en voorbij mood. Vandaag had ik m’n laatste werkdag. Vanavond is m’n laatste vrijdagavond. En morgen is mijn laatste zaterdag. Daarna komt mijn laatste zondag. En…. Tis echt belachelijk natuurlijk. En ook helemaal niet waar. De echte laatste is nog lang niet. Het gaat vast ooit eens over. Ik kan niet wachten tot die LAATSTE laatste gaat komen. Dat ik het mezelf heb afgeleerd. Dat kan toch? Ooit?

Wat een pret.

Gisteren was ik in Walibi World. Dit is een PRETpark. En ja, we hebben zeker pret gehad. Maar behalve pret hadden we ook zenuwen en waren we ook misselijk en moesten we overal best lang in de rij wachten. We zijn zeker 17 keer over de kop gegaan en 3 keer weggeschoten. Wat een pret.

We stonden in de rij voor de El Condor. Wauw. Die rij duurde 45 minuten. We hebben ons prima vermaakt in de rij. (Het was ook de eerste rij die dag.) We konden mooi bijkletsen en plannen voor later bedenken. Toen waren we aan de beurt. We stonden vooraan bij het hekje. We kletsten nog steeds. Het hekje ging weer dicht. Te laat. We waren gewoon te laat!! Achter ons stonden allemaal jongetjes te stuiteren van ongeduld en wij lieten El Condor met drie lege stoelen vertrekken. Toen hadden we echt pret! Wat een sukkels. In het volgende karretje zijn we wel ingestapt. Maar door het kletsen en lachen waren we een- soort- van vergeten wat El Condor met ons ging doen. El Condor ging ons misselijk maken. Ik zat zo strak ingegordeld dat ik niet eens met mijn hand mijn neus kon aanraken! En mijn benen zwaaiden alle kanten op. En we gingen over de kop. En we gingen hard. En toen we er uit kwamen, toen voelden we ons vooral oud. We kwamen er stuiterend van de adrenaline uit. De mensen om ons heen niet. Het leek net of zij in een andere El Condor hadden gezeten. Maar het was echt: PRET! We zijn daarna nog heel veel keer over de kop gegaan, niet meer in El Condor, maar wel in de Xpress, de Space Shot en The Flying Dutchman Gold Mine. Het was énig.

Toen het donker ging worden (het park was tot tien uur ’s avonds open) gingen we nog even een spookhuisje pakken. (Zo hoor je te praten in een pretpark. Je “pakt” ff een space shot of el condorretje.. Althans zo werd er om ons heen gepraat). Dus wij pakten nog ff een spookhuissie. Het was Halloween en dit spookhuis was ook een attractie. Hoe eng kan dat zijn als je dertig bent. Toch? Nou ik kan je zeggen: heel eng. Liever nog drie keer de El Condor in mijn nakie dan nog één keer dat spookhuis in. In dat spookhuis waren 32(!) mensen bezig ons bang te maken. Deze mensen kwamen uit schilderijen, onder tafels vandaan en uit muren. Ze waren besmeurd met bloed en renden in de rondte met kettingzagen of bijlen. En ze waren lélijk. Ze trokken op een willekeurig, en vooral donker, moment aan je been of arm. Het was onbeschrijfelijk spannend. Toen moesten we helaas gaan. We moesten grote mensen dingen doen. Praten over belangrijke dingen. We bestelden wijn en voedsel en praatten over grote mensen dingen. En ook nog heel lang over Walibi. We baalden alledrie dat we niet in de Goliath waren gegaan. Volgende keer pakken we die. En om vier uur vanmorgen was het voorbij met de pret…

Tis best leuk, daar waar ik werk.

Op het dak van het gebouw waar ik werk is het leuk! Nou ja: leuk = mooi!